Komentarz

Karolina Tysiak - kod klienta: 207pb - opinia dla galeritwarzy z serialu kryminalnego - 2011-10-02

Po kilku dniach oczekiwań od zgłoszenia się do castingu wezwano mnie na plan filmowy. Bardzo cieszyłam się, że będę mogła statystować w serialu.
Na planie zebraliśmy się o 7-ej. Było bardzo zimno, pogoda jednak nie ostudziła zapału i ciekawości. Przekąsiliśmy coś i napiliśmy się ciepłych napojów, potem długo czekaliśmy w namiocie, który został dla nas rozłożony. Nie wiedziałam kiedy, ulotniło się pięć osób. To była pierwsza grupa statystów, którzy weszli na plan. Następnie znowu minęło kilka godzin spędzonych w namiocie. Wszyscy rozmawiali ze sobą tak, jakby się znali od dawna. Atmosfera była bardzo przyjazna. Nie mogłam wysiedzieć w miejscu, co chwila wychodziłam z namiotu wyglądając na plan ciekawa czy coś się tam dzieje. Nadszedł upragniony moment, kiedy wezwano kolejną grupę statystów. Zgłosiłam się. Ciągle padało. Marzliśmy w deszczu, pod parasolami, ale to ani trochę mnie nie zniechęciło. Moim zadaniem było 'grać' przechodnia. Ujęcie było kilka, może kilkanaście razy powtarzane. Nie miałam pojęcia ile to wszystko trwało.
Nadeszła pora obiadu, wszyscy zjedliśmy ciepły posiłek. Nastała bardzo długa przerwa. Czas oczekiwania ciągnął się w nieskończoność. Wyczekiwaliśmy, kiedy znowu zostaniemy wezwani na plan. Poproszono cztery osoby, poszłam jako piąta żeby popatrzeć. Kiedy poszliśmy na miejsce zdjęć reżyser wskazał osoby, które miały wejść na plan. Ku mojemu zdziwieniu wybrał także mnie. Ucieszyło mnie to. Tym razem, wraz kolegą rozmawialiśmy w tle. Nie zerkałam w stronę kamer i pierwszego planu. Nagle rozległ się pisk opon, huk i wołanie "Marek! Marek, to ja! [...]". Wystraszyłam się, ale potem obejżałam się w kierunku pierwszego planu i zrozumiałam z kąd to całe zamieszanie. Była nagrywana jedna ze scen. Powtórzono ją chyba z 20 razy. Potem również w innych ujęciach kamer, z różnych stron. Wpatrywałam się w to myśląc "A więt tak to się robi...". Wiedziałam, że praca nad krótką sceną trwa trochę czasu, ale nie wiedziałam, że aż tyle razy trzeba ją powtarzać, ćwiczyć, że jest tyle różnych ujęć tego samego zdarzenia.
W ciągu tego dnia statystowałam trzy razy. Za trzecim razem w kontynuacji sceny poprzedniej, która była jakby jej powtórką, ale działo się na planie znacznie więcej. Weszło zderzenie samochodów, efekty w postaci dymu, w końcówce sceny pojawił się także kaskader. Stresowałam się trochę, że coś może się nie udać z mojej winy, mimo że jedynie robiłam za tło. Wiedziałam, że scena nie będzie powtórzona, w końcu to wypadek samochodowy, gdzie zdeżają się dwa pojazdy, a przecież nie są one niezniszczalne. Ujęcie było udane, ale ponieważ stan pojazdów nie był tragiczny, powtórzono scenę. Jako że to był wypadek z udziałem gangsterów postanowiłam nie ograniczać się do odgrywania roli zwykłego gapia. Starałam się zachowywać jak najbardziej naturalnie, udałam przerażoną widząc to zdarzenie. W końcu taka była moja rola jako statysty, dostosować się do sytuacji.
Po tej scenie zakończono zdjęcia. Reżyser wszystkim podziękował, a w powietrzu jakby zaczeła unosić się euforia i ulga. Byłam bardzo zadowolona, że wszystko się udało. Mimo że byłam zmęczona i cała drżałam z zimna to bardzo chciałam tam zostać dłużej.
Bardzo się cieszę, że zobaczyłam jak wygląda praca na planie. Cieszę się że mogłam również wziąć w tym udział. Zarobki statysty co prawda są marne, ale jestem na etapie, kiedy najcenniejsze jest dla mnie doświadczenie. Mam nadzieję, że przydaży mi się jeszcze nie raz okazja statystowania. Bardzo miło wspominam pracę na planie.


(Tak, wiem że długie, ale nie bardzo umiem pisać krócej. :) Mam nadzieję, że można cokolwiek zrozumieć.)
Karolina Tysiak [207pb].